[Fic] chap3:รักวุ่นวายของลูกชายมาเฟีย
posted on 06 Nov 2007 10:17 by miaeอันยองฮาเซโย..................
เฮ้อหายไปนานโครตๆๆๆๆ ไม่มีเวลามาup blog เลยอันเนื่องมาจากเหตุผลหลายประการ ทำไห้ไม่มีเวลามาupเลย ทั้งblogเด็กดีและexteen วันนี้เป็นเลิกงามยามดีที่นังแอมแปร์จะได้เอาficมาต่อซะที
ก่อนอื่นขอบอกตามตรงอีกประการหนึ่งที่มันหายไปนานเนื่องจากมันหาสมุดficที่เขียนไว้ไม่เจอแงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
คนสวยอยากตายเพิ่งลงได้แค่2ตอนแต่มันดันหายไปซะงั้น
เฮ้อแต่ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จ(พยายาม)อยู่ที่นั้น วันนี้เลยคิดว่าจะลองมาupสดดู
ตายแน่ไอ้แอมแปร์งานนี้ เอาวะลองดูสักตั้งเพื่อดงบัง(มันเกี่ยวตรงไหนว่ะเนี่ย)
เลิกเรียน(บอกเพื่อ...)
ยุนโฮได้เดินกลับบ้านพร้อมกับเพื่อนสนิทอย่างคูฮยอนทุกวัน และวันนี้ก็เช่นกัน
"เฮ้ยถึงทางแยกหมู่บ้านฉันแล้วว่ะ ไปก่อนนะยุนโฮ แล้วเจอกันพรุ่งนี้"คูฮยอนพูดพร้อมวิ่งออกไปและโบกมือไห้เพื่อน
"อืม เจอกันพรุ่งนี้"ยุนโฮตะโกนบอกคูฮยอนและออกเดินทางกลับบ้านตนเอง
แต่เมื่อมาถึงสวนสาธารณะ เขาก็เจอกับใครบางคนที่เขาไม่อยากเจอ
"ว่าไงยุนโฮ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สบายดีไหม"เด็กนักเรียนคนหนึ่งที่ดูจากการแต่งตัวแล้วคงไม่ใช่นักเรียนโรงเรียนเดียวกันกับบุคคลที่ถูกทัก
"อืม ก็ดี แต่ก็ไม่ได้เจอแกนานจริงๆล่ะนะก็......ตั้งแต่แกแพ้ฉันคราวที่แล้วใช่ไหม ฮันยอง"ยุนโฮพูดพร้อมจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่สะทกสะท้าน
ฮันยองผู้ที่ถูกสบประมาท ได้แต่กำมือแน่นเพื่อระงับความโกรธที่พุ่งสูง
"แก พูดดีไปเถอะ คราวที่แล้วมันอาจเป็นวันของแก แต่คราวนี้มันเป็นวันของฉัน"ฮันยองพูดจบ ก็มีเด็กนักเรียนจากคูเนะไม่ต่ำกว่า10คนเดินเข้ามาล้อมยุนโฮไว้
"แก ไอ้พวกหมาหมู่ "ยุนโฮสบถเบาๆแต่ก็ดังพอที่ฮันยองจะได้ยิน
"สำหรับฉันมันไม่มีกฏอะไรหรอก ฉัน รู้จักแต่คำว่าชนะ"พอฮันยองพูดจบ ทุกคนก็กรูเข้าหายุนโฮ
ยุนโฮทั้งแตะ ต่อย หลบ เป็นพัลวัน ถึงเขาจะเก่งแค่ไหนแต่การที่ต้องสู้กับผู้ชายที่รูปร่างไกล้เคียงกันไม่ต่ำกว่า10คนมันย่อมเสียเปรียบอยู่ดี
ขณะที่ยุนโฮเป็นฝ่ายเสียเปรียบและถูกต้อนซะจนมุม ก็มีรถสปอร์ตคันหนึ่งวิ่งผ่านมาและจอดลงที่ตรงนั้น พร้อมมีเสียงตะโกนดังออกมา
"ช่วยด้วยครับตรงนี้มีคนทะเลาะกัน คุณตำรวจครับ ทางนี้ครับ"เสียงหวานๆตะโกนขึ้น เมื่อพวกของฮันยองได้ยินคำว่าตำรวจก็วิ่งกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ปล่อยไห้ยุนโฮนอนหมดสภาพอยู่อย่างนั้น
เมื่อร่างบางเห็นว่าคู่อริออกไปกันหมดแล้วก็เปิดประตูรถเดินมาดูอาการคนเจ็บพร้อมทั้งไม่ลืมหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาด้วย(ลูกมาเฟียจำเป็นต้องมีติดตัวอะน่ะ)
เมื่อเดินมาถึงเขาก็เข้าไปประคองร่างสูงขึ้นนั่งที่ม้านั่งไกล้ๆ
"นายเป็นไงบ้าง ดูสิเลือดออกเยอะเลย"เสียงหวานทักยุนโฮขึ้น
ยุนโฮหันไปมองหน้าเจ้าของเสียนหวานที่ช่วยเขา เขาก็ถึงกับอึ้ง ร่างบางตรงหน้ามีใบหน้างดงามราวนางฟ้า ดวงตากลมโต และอีกทั้งปากบางสีชมพูที่ทำไห้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ยุนโฮได้แต่คิดในใจ*ผู้หญิงหรือผู้ชายว่ะสวยเป็นบ้า*
แจจุงเห็นอีกฝ่ายนิ่งไปก็หันไปมอง "นายเป็นไงบ้างตอนนี้ รู้สึกดีขึ้นไหม"
ยุนโฮได้ยินเสียงของแจจุงก็ตื่นจากภวังค์
"ออ..อืม ค่อยยังชั่วแล้วล่ะ" ยุนโฮอ้อมแอ้มตอบโดยไม่กล้ามองหน้าคนตรงหน้า ก็เขากลัวจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแร้งแทบจะกระโดดออกมา
"อืม ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ นายกลับบ้านเองได้น่ะ"แจจุงถามร่างสูงที่เงียบไป พร้อมเอาผ้าเช็ดหน้าพันแผลที่ข้อมือของร่างสูง
"อืม นี่ยาแก้ปวดนายอย่าลืมทานล่ะ เดี๋ยวพอปวดขึ้นมามันทรมานน่ะ"แจจุงพูดพร้อมยัดยาใส่มือของร่างสูง
"งั้นฉันกลับก่อนนะ มืดแล้ว"แจจุงพูดพร้อมลุกขึ้นยืนและหันมายิ้มไห้ร่างสูงที่นั่งอึ้งอยู่
ยุนโฮนั่งมองร่างบางที่เดินไปขึ้นรถและขับออกไปอย่างช้าๆด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย แต่ที่แน่ๆตอนนี้เขารู้ว่าเขารู้สึกดีกับร่างบางนั่นมากๆเลย ยุนโฮก้มลงมองยาที่อยู่ในมือและผ้าเช็ดหน้าของร่างบางที่ไห้เข้าไว้ด้วยสายตาที่ไม่เคยมีใครได้เห็น
ณ.ตระกูลโอยามิ
"กลับมาแล้วครับ"แจจุงพูดขึ้นพร้อมเดินเข้าไปในบ้าน ลูกน้องพอเห็นนายอีกคนของบ้านก็ก้มหัวทำความเคารพ
แจจุงเดินไปที่ห้องนั่งเล่นที่มีจุนซูนั่งอยู่
"อ้าวไหนนายบอกว่าวันนี้มีกิจกรรมที่คณะไง ทำไมกลับมาเร็วจัง"แจจุงถามน้องชายตัวเล็กที่นั่งดูทีวีอย่างตั้งอกตั้งใจ
"อ๋อ... พอดีวันนี้เขาเลื่อนน่ะครับผมก็เลยได้กับเร็ว"จุนซูตอบโดยไม่ได้ละสายตาจากทีวี แจจุงมองน้องชายและส่ายหัวเบาๆ
"แล้วทำไมนายไม่โทรหาพี่ จะได้กลับพร้อมกัน"
"ก็.............ผมอยากนั่งรถไฟกลับเองบ้างน่ะครับ มันไม่เคยนั่งอ่ะ พี่แจจุงอย่าโกรธผมน่ะครับ"ร่างเล็กพูดพร้อมขยับมาไกล้ๆพี่ชายก่อนเอาหัวกลมๆไถที่ไหล่ร่างบางอย่างอ้อนๆ
"นายก็อย่างนี้ทุกที ชอบทำไห้พี่เป็นห่วง"แจจุงมองน้องชายฝาแฝดก่อนเอามือขยี้ผมเล่นเบาๆ
"OK คราวหน้าผมจะโทรบอกพี่แล้วกันนะครับ"ร่างเล็กพูดพร้อมชูนิ้วก้อยขึ้นมาเพื่อเป็นการสัญญา
"ได้พี่เชื่อ ..........แล้วชางมินไปไหนล่ะ"แจจุงถามเมื่อไม่เห็นน้องอีกคน
"ผมอยู่นี่ครับพี่"ชางมินพูดขึ้นพร้อมถือชาม(เน้น....ชาม)ที่มีpopcornอยู่จนเกือบล้นเดินออกมาจากในครัว
"นี่นายจะกินหมดเหรอนั่น"เสียงหวานเล็กๆของจุนซูทักน้องชายที่เดินมานั่งข้างตัวเอง ซึ่งแจจุงและจุนซูก็ได้แต่นั่งมองชางมินอย่างอึ้งๆ
"โธ แค่นี้จิ๊บๆ พี่จุนซู"ชางมินพูดทั้งที่ยั้งเคี้ยวอยู่ พี่ชายทั้งคู่ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา
"คุณหนูครับ วันนี้คุณลีทึกบอกว่าวันนี้จะกลับดึก ไห้คุณๆหาอะไรทานไปก่อนเลยครับ"คิฮยอนลูกน้องคนสนิทของลีทึกเดินเข้ามาบอกนายน้อยทั้งสามของบ้าน
"อ้าว ไหงเป็นงี้แล้วใครจะทำกับข้าวไห้ผมทานละเนี่ย"ชางมินโวยวายขึ้น
"จะไห้ผมโทรสั่งอาหารไห้ไหมครับ"คิฮยอนเสนอความคิดเห็น
"ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันจัดการเอง"แจจุงพูดขึ้น แล้วคิฮยอนก็เดินออกไป ชางมินมองหน้าแจจุง
"พี่จะทำอาหารเองเหรอ"ชางมินถามขึ้น
"อืม "แจจุงรับคำสั้นๆก่อนเดินเข้าไปในครัว ชางมินหันไปมองหน้าจุนซูแบบขอความคิดเห็น
"เชื่อมือ พี่แจจุงเถอะ ฝีมือพี่แจจุงระดับเชฟโรงแรมเลยน่ะ"จุนซูพูดขึ้นสนับสนุนแจจุง ชางมินจึงทำได้เพียงพยักหน้ารับเบา
และอาหารเย็นตรงหน้าก็ผ่านไปได้อย่างเรียบร้อยโดยชางมินคนเดียวเพิ่มข้าวถึง4ครั้ง
"อืม ฝีมือพี่แจจุงอร่อยจริงๆ อร่อยกว่าพี่ลีทึกทำอีก"ชางมินพูดชมพี่ชายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ
"ถ้านายชอบ วันหลังพี่จะทำไห้ทานอีก"แจจุงหันมาพูดกับชางมิน
"จริงนะครับ งั้นผมคงเจริญอาหารแน่เลย"ชางมินพูดอย่างมีความสุข
"แค่นี้นายยังเจริญไม่พอหรือไงชางมิน"จุนซูพูดแขวะชางมิน ชางมินได้แต่มองจุนซูอย่างค้อนๆ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะของทั้ง3อย่างสนุสนาน
TO BE CON
********************************
เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆ ในที่สุดก็upสดผ่านไปได้ แต่ไม่รู้จะดีไหมล่ะเนี่ย ยังไงก็ฝากผู้อ่านเม้นบอกด้วยแล้วกันนะค่ะ
Sayoonara
edit @ 6 Nov 2007 12:28:04 by ^_^miae*
edit @ 6 Nov 2007 12:29:28 by ^_^miae*
edit @ 6 Nov 2007 12:33:56 by ^_^miae*
edit @ 8 Nov 2007 18:16:40 by ^_^miae*